Doen waar je zin in hebt bestaat niet

Wanneer je door rood rijdt omdat je daar zin in hebt en vervolgens een stop teken van de politie negeert, kom je in de grootste problemen. Je loopt meteen vast met het doen waar je zin in hebt.
Thuis lekker hard de muziek draaien, terwijl de buren dan mee gaan luisteren, werkt ook niet erg lang.
Uitslapen terwijl je vroeg naar je werk moet, levert ook gauw problemen op.
Iemand ongewenst aanraken, omdat jij vindt dan je mag doen waar je zin in hebt, zorgt ook gauw voor problemen.
Je kans op overleven is nihil, wanneer je doet waar je zin in hebt. 😀
Gewoon lekker geen kaartje kopen wanneer je met de trein reist, zorgt ook weer voor bepaalde confrontaties, niet waar?
Dus wat is de winst van doen waar jezelf zin in hebt?
Als jij jezelf helemaal laat gaan, word je meteen opgesloten.
Gautama Boeddha bracht de boodschap van het midden: het uiterste vermijden. Jezelf pijnigen door jezelf oneindig te onderdrukken, vond hij onedel en ijdel. En jezelf helemaal laten gaan ook!
Je moet eten (om te overleven) maar jezelf steeds zat eten, doet je leven ook geen goed.
Jezelf geen druppel vocht gunnen, heeft geen zin maar tien liter water op een dag drinken ook niet.
Balanceren, is de middenweg bewandelen.
Balanceren zoals een balletdanser(es).
In de hele natuur wordt er naar balans gezocht, evenwicht. Het evenwicht wordt wel eens heftig verstoord. Zoals kinderen die misbruikt worden, alleen maar omdat ouders vinden dat ze zichzelf mogen laten gaan.
Nee, het is een sprookje dat er zoiets bestaat: Doen waar je zin in hebt. Dat pad bestaat niet echt. Dat zijn slechts momenten.

Waarom het vertrouwen in een leraar belangrijk is (3)

We denken altijd dat we iets te verliezen hebben, bij een guru. Immers is het veel makkelijker en leuker te doen waar je zin in hebt, net nadat je het ouderlijk huis hebt verlaten. En dat is niet voor niets. 😉
Maar de leraar is geen nieuwe opvoeder/autoriteit. Hij wijst je op je innerlijke leraar die je mogelijk nog niet kent omdat je veel te veel bezig bent met jezelf te vervullen, dagelijks.
Je eigen verraad, miskenning, ontkenning, vervreemding,… van dat wat ook wel de stem van de stilte wordt genoemd maakt een uiterlijke spirituele leraar uiterst belangrijk voor jou. Want wie een licht is voor zichzelf, heeft helemaal geen uiterlijke leraar nodig.
De leraar die op jouw pad komt is slechts een spiegel, voor Dat wat er in jou leeft of juist niet.
Wees je eigen leraar maar dat houdt in dat je super gevoelig en alert dient te zijn. Maar als je enkel verstrooiing zoekt, hoor je jouw innerlijke stem niet. Ben je als behalve zelfkritisch en schop je mogelijk alleen maar om je heen.
Zelfobservatie, kijken naar jezelf houdt in dat je een licht bent op dat moment voor jezelf. Dat op dat moment niemand jou hoeft te vertellen wie jij bent.
De spirituele leraar is niets anders dan de innerlijke leraar. Hij nodigt jou uit jezelf werkelijk te kennen.
De weg naar binnen, is de ware weg. Het afdalen in jezelf, is de ware tocht.
Kijken naar jezelf is de eerste stap.
Kijken naar een uiterlijke leraar, is eigenlijk kijken in een spiegel. Je ontmoet jezelf. Het afwijzen van een spirituele leraar kan een vingerwijzing zijn naar jouw eigen innerlijk conflict.
God, de leraar en het zelf zijn een.
Maar dit is geen bepaald geloof. Dit behoor je voor jezelf te onderzoeken op waarheid. Hierbij is niet je mening belangrijk. Onderzoek vraagt geen bepaalde mening. Je onderzoekt iets op feiten of niet, heel simpel! Het wordt jouw verhaal. Niet bedacht. Autobiografisch.
Ieder leven en ontwaken is uniek, beslist bijzonder.
Je hebt maar een Jezus, Boeddha, Osho, Krishna, Lao Tse,… et cetera.
Wees daarom geen boeddhist, christen, moslim, hindoe,… et cetera. Wees geen kopie. Een echt ontwaakt leraar nodigt jou niet uit om een kopie van hem/haar te worden. Hij nodigt jou uit enkel te ontwaken. Zoiets als mensen doen, die het eerst wakker zijn en anderen dan daarbij ook wakker maken. De een heeft de wekker gehoord en de ander niet.
Een leraar is als een zon die opkomt ergens in jouw leven. Maar het kan zijn dat je liever blijft door slapen.
Je kunt denken, dromen dat je wakker bent. En dat doen vele zoekers, door zichzelf al als een wijze te beschouwen na een simpele non-dualiteitservaring. Als je volledig ontwaakt bent, sta je er alleen voor. Dan hoef jij niemand meer te volgen.
En je moest niemand volgen, alleen maar de heelheid van jezelf te ontdekken, hier en nu.

(Luister ook eventueel dit gesprek hier over de innerlijke leraar: https://soundcloud.com/nathan-wennegers/innerlijke-leraar)

Waarom het vertrouwen in een leraar belangrijk is (2)

Je hebt toch ook vertrouwen in je partner en kinderen? Zonder zulk vertrouwen werkt een gezin toch niet optimaal? Waarom denk je dan wel dat het geven van je vertrouwen aan een spiritueel leraar kul is?
Werkgevers en regeringen vragen ook je vertrouwen, soms absoluut. Bij twijfel en het uitspreken daarvan kun je mogelijk je baan verliezen en door een machthebber opgesloten.
Regeringen dwingen respect af door te dreigen met gevangenis- of de doodstraf. Of door zware boetes!
Je kunt gerust twijfelen aan iemand die zichzelf een spiritueel leraar noemt of door anderen daartoe is gebombardeerd. Maar zulk een twijfel kan jou persoonlijk ook benadelen als deze namelijk niet gegrond is.
Een voorbeeld van een bekend spiritueel leraar is Eckhart Tolle, schrijver van De kracht van Nu. Zover ik weet roept hij geen mensen op om hem te volgen. Nodigt hoogstens uit om zijn lezingen bij te wonen en dergelijke. Maar het lijkt me geen type leraar die goed zijn werk zal kunnen doen, als men hem alleen maar wantrouwt, niet waar? Met vertrouwen zet je je immers open voor zijn boodschap over het Nu. 😉 Volgens mij ziet hij zichzelf ook niet als een autoriteit maar als iemand die het voor zichzelf heeft begrepen wat dat is: Nu zijn. En anderen daarop wijst.
Een autoriteit wil dat je luistert, een leraar wil dat je hem of haar begrijpt. De waarheid staat centraal en geen gezag. Als je niet wil luisteren, prima maar wat doe je dan bij hem/haar. Luisteren zoals je naar een vogel luistert. Dat je hoort wat je hoort en ziet wat je ziet.
Een leraar is geen politicus en is niet je vader of moeder, hij is ook geen schoolmeester. Maar een mens van inzicht, het levende inzicht. Een inzicht dat geen residu ergens van is. Maar enkel hier en nu.
Je kunt jezelf cool vinden door te zeggen dat alle spirituele leraren overbodig zijn, dat zou kunnen kloppen als zij uit een bepaalde fabriek kwamen, uit een bepaalde school. Maar het zijn gewone mensen die voor zichzelf ontwaakt zijn en dit spontaan delen met anderen.
Iemand die een of andere ervaring heeft gehad van non-dualiteit is nog geen leraar, ook al kan hij erover delen, praten. Pas als een leraar volledig doordrongen is van het feit dat hij vrij is en een licht voor zichzelf, kan ie ook een licht zijn voor een ander. Zoals Jezus zei: ‘Haal eerst die balk uit je eigen oog, voor dat je de splinter uit het oog van de ander wil halen.’ … Kijk dus naar jezelf. Wees dat licht…
Een spiritueel leraar kan niet gekozen worden, vanwege zijn diploma’s, boekenkennis, levenservaring, charisma, door meeste stemmen gelden, …
Een spiritueel leraar staat er alleen voor, net als jij als je hem ontmoet. Juist in dat alleen zijn zit die kwetsbaarheid voor wat is, zoals het is.
Je kunt samen denken, om verder te komen. Je kunt van alles en iedereen leren. En zoals de Boeddha zei: ‘Een wijs mens leert zelfs van een dwaas. Een dwaas niet eens van een wijs mens.’
www.niet-2.nl

Waarom het vertrouwen in…

…een leraar belangrijk is.
Je hebt ook leraren zonder volgelingen, zoals Jiddu Krishnamurti (1895 – 1986). Maar wil dat dan zeggen dat je geen vertrouwen in hem moest hebben? Ja, hij wilde geen autoriteit zijn voor zijn luisteraars. Hij wilde dat je met zijn leringen echt aan de slag ging. Net zoals de Boeddha (2500 jaar geleden) dat predikte. Maar hij had daarentegen wel volgers.
Beide leraren zeiden: Wees een licht voor jezelf.
Omdat je zoveel praatjesmakers hebt, ook binnen de wereld van de verlichting, weet je niet altijd wie je wel en niet kunt vertrouwen. Wie is er werkelijk verlicht, ontwaakt?
Waarom zou je in hemelsnaam iemands leringen gaan bestuderen, onderzoeken op waarheid, als de spreker ervan niet eens zelf het licht echt heeft gezien? Want dat lijkt dan net op de boodschap van een zware roker die jou gaat vertellen hoe je het beste kunt stoppen met roken. Je gelooft juist in iemands boodschap als je hebt begrepen dat iemand werkelijk heeft gezocht en gevonden en daarbij alle valkuilen heeft leren kennen en jou al die ellende van die valkuilen graag wil besparen, niet waar?
Omdat ik geloofde in de verlichting van de Boeddha, was ik bereid zijn pad werkelijk te gaan. Dat gold ook voor het pad van Jezus.
Ik was niet bereid hen pad te gaan, omdat hun leer zo interessant aan mij overkwam maar omdat ik toch net meer licht in hen zag dan in mijzelf en dat licht ook graag wilde realiseren.
Je kunt bijvoorbeeld een fantastische schaker zijn binnen je eigen kroeg maar er dan ook buiten? En als je hoort van wereldkampioenen, dan ben je bereid in alle eerlijkheid te erkennen dat je toch niet zover bent als hen. En als het vuur brandt in je, wil je verder, lijkt me!
Ik zeg hier niet dat je een leermeester moet hebben maar het kan wel zo zijn dat je onnodig gevangen blijft zitten in je eigen kooi. Dat je wel heel ver bent gekomen op eigen benen maar eigenlijk de laatste jaren in een vicieuze cirkel met jezelf bent komen te zitten. En wat dan?
Als in je hart in alle oprechtheid het vuur elders sterker ziet branden en je maar niet je eigen vuur weet verder op te stoken, is mijn advies simpel: Ga eens een praatje maken met hem/haar waar je vertrouwen in hebt.

Voorbij slapen en wakker worden

Ik ben, vrij van de bodymind, wordt niet wakker en gaat ook niet slapen. Zijn we echter nog geïdentificeerd met de bodymind, dan ervaren we slapen en wakker worden.
Als je Dat gerealiseerd hebt, door simpelweg de illusie van de bodymind te hebben ingezien ben je vrij van tijd. En Dat was je al.
En het lichaam doet echter gewoon zijn ding.

Welk doel dient de wetenschap?

Ze zeggen dat fantasie en realiteit voor het brein hetzelfde is, dezelfde chemie geeft. Maar waarom dan niet voor mij, als dezelfde wetenschap beweert dat je het brein bent?
Wetenschap dient politiek en industrie en niet enkel zichzelf. En de wereld zit er niet op te wachten dat we niet het brein zijn maar dat het brein in bewustzijn aanwezig is. De wereld denkt niet echt na over wat liefde is.