Waarom het vertrouwen in een leraar belangrijk is (2)

Je hebt toch ook vertrouwen in je partner en kinderen? Zonder zulk vertrouwen werkt een gezin toch niet optimaal? Waarom denk je dan wel dat het geven van je vertrouwen aan een spiritueel leraar kul is?
Werkgevers en regeringen vragen ook je vertrouwen, soms absoluut. Bij twijfel en het uitspreken daarvan kun je mogelijk je baan verliezen en door een machthebber opgesloten.
Regeringen dwingen respect af door te dreigen met gevangenis- of de doodstraf. Of door zware boetes!
Je kunt gerust twijfelen aan iemand die zichzelf een spiritueel leraar noemt of door anderen daartoe is gebombardeerd. Maar zulk een twijfel kan jou persoonlijk ook benadelen als deze namelijk niet gegrond is.
Een voorbeeld van een bekend spiritueel leraar is Eckhart Tolle, schrijver van De kracht van Nu. Zover ik weet roept hij geen mensen op om hem te volgen. Nodigt hoogstens uit om zijn lezingen bij te wonen en dergelijke. Maar het lijkt me geen type leraar die goed zijn werk zal kunnen doen, als men hem alleen maar wantrouwt, niet waar? Met vertrouwen zet je je immers open voor zijn boodschap over het Nu. 😉 Volgens mij ziet hij zichzelf ook niet als een autoriteit maar als iemand die het voor zichzelf heeft begrepen wat dat is: Nu zijn. En anderen daarop wijst.
Een autoriteit wil dat je luistert, een leraar wil dat je hem of haar begrijpt. De waarheid staat centraal en geen gezag. Als je niet wil luisteren, prima maar wat doe je dan bij hem/haar. Luisteren zoals je naar een vogel luistert. Dat je hoort wat je hoort en ziet wat je ziet.
Een leraar is geen politicus en is niet je vader of moeder, hij is ook geen schoolmeester. Maar een mens van inzicht, het levende inzicht. Een inzicht dat geen residu ergens van is. Maar enkel hier en nu.
Je kunt jezelf cool vinden door te zeggen dat alle spirituele leraren overbodig zijn, dat zou kunnen kloppen als zij uit een bepaalde fabriek kwamen, uit een bepaalde school. Maar het zijn gewone mensen die voor zichzelf ontwaakt zijn en dit spontaan delen met anderen.
Iemand die een of andere ervaring heeft gehad van non-dualiteit is nog geen leraar, ook al kan hij erover delen, praten. Pas als een leraar volledig doordrongen is van het feit dat hij vrij is en een licht voor zichzelf, kan ie ook een licht zijn voor een ander. Zoals Jezus zei: ‘Haal eerst die balk uit je eigen oog, voor dat je de splinter uit het oog van de ander wil halen.’ … Kijk dus naar jezelf. Wees dat licht…
Een spiritueel leraar kan niet gekozen worden, vanwege zijn diploma’s, boekenkennis, levenservaring, charisma, door meeste stemmen gelden, …
Een spiritueel leraar staat er alleen voor, net als jij als je hem ontmoet. Juist in dat alleen zijn zit die kwetsbaarheid voor wat is, zoals het is.
Je kunt samen denken, om verder te komen. Je kunt van alles en iedereen leren. En zoals de Boeddha zei: ‘Een wijs mens leert zelfs van een dwaas. Een dwaas niet eens van een wijs mens.’
www.niet-2.nl

Waarom het vertrouwen in…

…een leraar belangrijk is.
Je hebt ook leraren zonder volgelingen, zoals Jiddu Krishnamurti (1895 – 1986). Maar wil dat dan zeggen dat je geen vertrouwen in hem moest hebben? Ja, hij wilde geen autoriteit zijn voor zijn luisteraars. Hij wilde dat je met zijn leringen echt aan de slag ging. Net zoals de Boeddha (2500 jaar geleden) dat predikte. Maar hij had daarentegen wel volgers.
Beide leraren zeiden: Wees een licht voor jezelf.
Omdat je zoveel praatjesmakers hebt, ook binnen de wereld van de verlichting, weet je niet altijd wie je wel en niet kunt vertrouwen. Wie is er werkelijk verlicht, ontwaakt?
Waarom zou je in hemelsnaam iemands leringen gaan bestuderen, onderzoeken op waarheid, als de spreker ervan niet eens zelf het licht echt heeft gezien? Want dat lijkt dan net op de boodschap van een zware roker die jou gaat vertellen hoe je het beste kunt stoppen met roken. Je gelooft juist in iemands boodschap als je hebt begrepen dat iemand werkelijk heeft gezocht en gevonden en daarbij alle valkuilen heeft leren kennen en jou al die ellende van die valkuilen graag wil besparen, niet waar?
Omdat ik geloofde in de verlichting van de Boeddha, was ik bereid zijn pad werkelijk te gaan. Dat gold ook voor het pad van Jezus.
Ik was niet bereid hen pad te gaan, omdat hun leer zo interessant aan mij overkwam maar omdat ik toch net meer licht in hen zag dan in mijzelf en dat licht ook graag wilde realiseren.
Je kunt bijvoorbeeld een fantastische schaker zijn binnen je eigen kroeg maar er dan ook buiten? En als je hoort van wereldkampioenen, dan ben je bereid in alle eerlijkheid te erkennen dat je toch niet zover bent als hen. En als het vuur brandt in je, wil je verder, lijkt me!
Ik zeg hier niet dat je een leermeester moet hebben maar het kan wel zo zijn dat je onnodig gevangen blijft zitten in je eigen kooi. Dat je wel heel ver bent gekomen op eigen benen maar eigenlijk de laatste jaren in een vicieuze cirkel met jezelf bent komen te zitten. En wat dan?
Als in je hart in alle oprechtheid het vuur elders sterker ziet branden en je maar niet je eigen vuur weet verder op te stoken, is mijn advies simpel: Ga eens een praatje maken met hem/haar waar je vertrouwen in hebt.